توضیح اول: این قالب شعری(غزل نیمایی) در کوزه هیچ عطاری یافت می نشود!
نه اینکه من فقط نفرین و غرولند و غصه خوردن و آه و عزا را دوست می دارم
وگله کردن و نقادی بی انتها را دوست می دارم
و پا کردن در کفش خدا را دوست می دارم:
نه جانم من (چرا) را دوست می دارم
از آن اول که آدم بودم و جایم بهشت جاودانی بود
(و من هم آدمم طبعا چنین آرامش و صلح و صفا را دوست می دارم)
ولی حوای رند آمد بی هوا فریبم داد و رانیدند مرا زآنجا
ببین با این همه حالا حوا را دوست می دارم ...
از آن بی دردی و کبر و غرور میلیاردرها دلم پژمرد
(از این بابت اگر بینی) گدا را دوست می دارم
هوا پر شد ز دود خود پسندی ها و دی اکسید نادانی
گناهم چیست از فریاد(برای زیستن تنها) هوا را دوست می دارم
جهان همچون بنایی رج به رج از رنج آدمهاست
از این ترکیب ناهمگون هراسانم ولی ذات بنا را دوست می دارم
من از خشم و وجود تاجران دین همچون بید می لرزم
ولی بی هیچ آدابی خدا را دوست می دارم
به تسبیح عبادت دائما دور تسلسل دیده ام یاران
اگر چه ژیلتی هستم ولی من ریشه ها را دوست می دارم!
آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید گله دارم از این اوضاع
که ذاتا اجتماعی ام و بااجبار هم باشد شما را دوست می دارم
توضیح آخر: این غزل نیمایی را در جواب دوستی نوشتم که زندگی را زیبا تر از من می پندارد...
